Echte verhalen - Yteke

Na jarenlang diëten depressies en ptss heb ik besloten om voor een maagverkleining te gaan. Het begon op 12 september 2023.

Een datum die niet zomaar een datum was, maar een keerpunt. Een keuze voor een ander leven. Met diabetes als stille, constante schaduw besloot je: dit moet anders. De operatie verliep goed, bijna alsof het lichaam zelf ook wist dat dit nodig was. Voor even leek alles licht en snel voorbij te gaan.

Maar verandering komt zelden zonder strijd.

De pijn begon. Eerst vaag, daarna steeds duidelijker. Mijn galblaas moest verwijderd worden. Weer een ingreep, weer herstellen. Ik dacht: dit is tijdelijk, dit hoort erbij. Maar het bleef niet daarbij. Een darmhernia volgde. Het leek opgelost, maar mijn lichaam had nog niet alles gezegd.

De pijn bleef spreken.

De mini gastric bypass werd uiteindelijk omgezet naar een gewone bypass. Twee maanden lang leek het beter te gaan. Alsof er eindelijk rust kwam. Alsof mijn lichaam en ik samen weer adem konden halen. Maar toen keerde het terug—de pijn, de misselijkheid, het overgeven. Heftiger dit keer. Onvoorspelbaar.

Een gastroscopie bracht nieuwe antwoorden, maar ook nieuwe zorgen: maagzweren.

Ik belandde drie keer in het ziekenhuis. Sondevoeding. Overleven in plaats van leven. Dagen die in elkaar overliepen. Momenten waarop ik misschien afvroeg: waarom?

En toch ging ik door.

Afgelopen maart weer een operatie. De maagzweer werd verwijderd, een nieuwe verbinding gemaakt. Opnieuw hoop. Opnieuw herstel. Maar ook nu zijn de klachten er nog—de pijn, de misselijkheid, het overgeven. Het lichaam dat nog steeds zoekt naar balans.

En toch… geen spijt.

Want ergens, diep onder alles wat zwaar is, zit een stille kracht. Een weten dat deze weg, hoe moeilijk ook, een keuze was voor mij zelf. Voor gezondheid. Voor een toekomst waarin diabetes niet langer de hoofdrol speelt.

Dit verhaal gaat niet alleen over operaties en complicaties.

Het gaat over doorzettingsvermogen. Over een lichaam dat worstelt, maar niet opgeeft. Over iemand die, ondanks alles, blijft staan.

Ik bent er nog. Ik vecht nog.

En dat alleen al maakt dit verhaal er één van ongelooflijke kracht. Ondanks alles geen spijt en ben ik blij dat ik dit gedaan heb.